Bijdrage van de Franse en Duitse ambassadeurs in België [fr]

BIJDRAGE VAN DE FRANSE EN DUITSE AMBASSADEURS IN BELGIË

VOOR DE 5OSTE VERJAARDAG VAN HET ELYSÉEVERDRAG

(22 JANUARI 1963)

Op 22 januari 2013 komen de Franse en Duitse regeringen en parlementen samen in Berlijn om de vijftigste verjaardag van het Élyséeverdrag te vieren. Dat verdrag kwam tot leven door de wil van twee mannen die allebei oorlog hadden gekend en gemaakt, en die vrede wilden installeren tussen onze twee naties niet alleen voor hun generatie, maar voor altijd. Die twee mannen waren Konrad Adenauer en Charles de Gaulle.

Door het Elyséeverdrag te tekenen legden ze meer vast dan een verzoening: ze tekenden een echte vriendschap tussen Frankrijk en Duitsland. Het vergde heel wat luciditeit om de lange geschiedenis tussen onze twee naties niet te verlagen tot drie kwart eeuwen oorlogen, om eerder te kijken naar wat ze samen al hadden gebouwd. Het vergde heel wat moed om aan een gemeenschappelijke toekomst te denken na zoveel pijn en zoveel rancune. En het vergde heel wat grootheid om te verstaan dat de vriendschap tussen Frankrijk en Duitsland zin gaf aan een groot gemeenschappelijk project: het bouwen van Europa.

Deze twee mannen waren uit de oorlog gekomen met een aantal zekerheden: ze wilden dat er na de oorlog vrede kwam, een duurzame vrede. Maar ze wilden dit symbolisch gebaar maken met digniteit, met soevereiniteit, en in alle vrijheid, met als enige obligatie het dienen van hun volk. Ze deden het minder dan 20 jaar nadat ze zelf, met bijzondere rechtlijnigheid, de grootste tragedie van de menselijke geschiedenis hadden doorgemaakt: de Tweede Wereldoorlog. Konrad Adenauer werd ontslagen uit al zijn functies toen Hitler aan de macht kwam. Hij werd gevangen genomen door de nazi’s, en hij werd een van degenen die tijdens deze zwarte tijden over Duitslands geweten waakten. Hij kwam uit de oorlog bewapend met een befaamde zin: “De geschiedenis is de totale som van de dingen die hadden kunnen vermeden worden”. Hij dacht aan oorlog, aan haat, aan racisme, aan antisemitisme, maar hij dacht ook aan wat geschiedenis kon waarmaken: vrede, eensgezindheid, broederschap, de mars van de mensheid.

Naast hem stond de hoge silhouet van Charles de Gaulle. Hij kon de staat van vrede afkondigen, want in 1940 had hij ook beslist om in de oorlog te stappen, wanneer zoveel anderen zich onttrokken. Hij had de eer van het vaderland verdedigd en belichaamd. Deze twee staatsmannen hadden samen beslist de geschiedenis vooruit te stuwen en naar de toekomst te gaan. Charles de Gaulle zei bij het tekenen van het Élyséeverdrag: “wij slaan geen bladzijde om, wij openen een deur”. Wie had toen durven denken, in 1963, dat hun opvolgers, Bondskanseliers en Presidenten, in staat zouden zijn om samen zo ver en zo snel te gaan: de eenheidsmarkt, de uitbreiding van Europa, de Duitse hereniging, de creatie van de euro. Telkens, bij elke nieuwe stap, bij elke nieuwe hindernis die opzij werd gezet, lag de Frans-Duitse vriendschap aan de basis.

De belofte van grondleggers Konrad Adenauer en Charles de Gaulle blijft intact. Wat hebben ze ons gezegd? Dat we samen sterker zijn dan apart. Dat de markt en de vooruitgang samen kunnen gaan. Dat we de technologieën moeten domineren, dat we banen moeten creëren, dat we overal in de wereld de democratie moeten promoveren, dat we een cultureel project moeten dragen, en dat de Europese constructie in de eerste plaats voor de jeugd moet zijn.

Onze twee landen behoren tot de stichters van dit Europa die alleen maar door haar bestaan een uitzonderlijke overwinning bewijst te zijn van wilskracht tegen fataliteit en van samenhorigheid tegen nationalisme. België is overigens een van de voornaamste stichtende lidstaten van de Europese Unie. Het deelt grenzen met onze twee landen en het heeft altijd een centrale rol gespeeld binnen de EU, met figuren als Paul-Henri Spaak en Herman Van Rompuy. Vandaag is de inzet voor Europa niet meer de reconstructie maar de transitie: de transitie van een wereld naar een andere, van een samenleving naar een andere, van een tijdperk naar een ander. De industriële transitie, de milieutransitie en de energietransitie, dat is wat we nu samen moeten voorbereiden.

Om te slagen hebben we heel wat troeven: we delen eenzelfde jonge generatie, eenzelfde economie, eenzelfde munt en eenzelfde samenwerkingscultuur.

Die troeven willen we meer dan ooit ten dienste van Europa stellen, ten dienste van onze gemeenschappelijke waarden en ten dienste van vrede en ontwikkeling in de wereld. Samen gaan wij de nieuwe bladzijdes schrijven van deze 50-jarige geschiedenis, om verder te gaan met al degenen die zich bij ons willen aansluiten.

JPEG

JPEG - 8.9 kB
Dhr Bernard Valero
Frans ambassadeur
JPEG - 7.4 kB
Dr Eckart Cuntz
Duits ambassadeur

Gepubliceerd op 22/01/2013

bovenaan de pagina